Gedicht van de week: Nachten van mijn land

Nachten van mijn land
Florbela Espanca (1894-1930)Florbela Espanca (1894-1930)
(Noites da Minha Terra, door Florbela Espanca*, vertaling: Rosalie Koolhoven)

Het schijnsel van de maan spint zilverdraden
over de velden... Lelietjes in overvloed weerkaatsen
het hemelse blauw... en de dankbare aarde
verandert in duizenden geuren, van gloed!

Wanneer de vallende sterren beginnen te strooien
Met witte lelies...is het de aarde die plots lijkt
Op een mooie bruid, die dromerig
naar het altaar achter de bergen schrijdt...

Het is nu middernacht. Al het stille slaapt
in de milde nacht ...Terwijl de lelie voorzichtig
ontluikt in de maneschijn

De witte blaadjes hemel, zee en aarde
Bedekken als een witte bruidssluier, en
Ons herinneren aan het zijn!...

****
Noites da Minha Terra

Anda o luar espalhando fios de prata
Pelos campos fora…Lírios a flux
Lança o azul do céu…e a terra grata
Transforma em mil perfumes toda a luz!

As estrelas cadentes vão ’spalhando
Lirios brancos também…agora a terra
Parece noiva linda, que sonhando
Caminha pró altar, além na serra…

É meia-noite agora. Tudo quieto
Na noite branda, dorme…Entreaberto
Vai esfolhando o lírio do luar

As alvas folhas, que cobrindo o céu,
E todo o mar e toda a terra, um véu
Branco, de noiva, lembra a palpitar!…

*Florbela Espanca, wel de vrouwelijke Pessoa genoemd, werd geboren in 1894 in Vila Viçosa (Alentejo) als buitenechtelijk kind. In 1919 vertrok ze na de scheiding van haar eerste man naar Lissabon om rechten te studeren. In dat jaar verscheen ook haar eerste – niet succesvol ontvangen - dichtbundel Livro de Magoas (Boek van smart) en scheidde ze een tweede keer, waarna een derde huwelijk volgde. In 1930, drie jaar nadat ze haar broer had verloren bij een vliegtuigongeluk in Lissabon, pleegde ze zelfmoord. Na haar dood kreeg Florbela alsnog de verschuldigde literaire eer en het grootste deel van haar werk verscheen dan ook posthuum.